Amélie Bevers
Help me get to World Championships in South Africa!

ENGLISH VERSION BELOW 

Lieve allemaal,

Ik ben Amélie, 20 jaar oud, student* en powerlifter.

Eind april kreeg ik de kans om deel te nemen aan het Nederlands Kampioenschap powerliften. Daar behaalde ik niet alleen de titel van Nederlands kampioen, maar kwalificeerde ik mij ook voor het Wereldkampioenschap. Dat is een doel waar ik jarenlang hard voor heb gewerkt en een droom die nu werkelijkheid wordt.

Op 27 augustus mag ik Nederland vertegenwoordigen op het WK in Zuid-Afrika. Alleen al het besef dat ik daar mag staan, voelt ontzettend speciaal; iets waar ik enorm dankbaar voor ben. 

Deze unieke kans brengt echter ook aanzienlijke kosten met zich mee. Hoewel een deel van de reis wordt ondersteund door de sportbond, blijft het grootste gedeelte voor eigen rekening.

Als voltijdstudent en topsporter is het voor mij niet eenvoudig om deze kosten volledig zelf te dragen. Daarom wil ik aan jullie vragen of jullie mij hierbij zouden willen steunen. 

Elke bijdrage, groot of klein, brengt mij een stap dichterbij deze onvergetelijke ervaring en betekent ontzettend veel voor mij.

Het geld zal naar reis- en inschrijvingskosten voor het wereldkampioenschap gaan. Mocht ik geld overhouden, dan besteed ik dit uit aan de reis en het verblijf voor het Europees Kampioenschap in Slovenië begin december.

Ook alle lieve berichten, aanmoedigingen en steun betekenen heel veel voor mij.  Het geeft me alleen maar meer drive om de doelen die ik heb daadwerkelijk na de streven. 

Enorm bedankt voor alle support ❤️

Liefs, 

Amélie

* Momenteel studeer ik Biomedische Wetenschappen. Vanaf september start ik aan de opleiding Geneeskunde.

ACHTERGROND

Mijn verhaal begon vier en een half jaar geleden toen ik als 16-jarig meisje de sportschool binnenstapte. Ik had 2 dromen: zelfverzekerder zijn en trainen op hoog niveau. Op dat moment woog ik 43 kilo en was mijn puberteit nog niet begonnen. Ik was altijd de kleinste van de klas en vaak voelde het alsof ik een stap achterliep op mijn klasgenootjes.

Ik heb van jongs af aan altijd enorm veel gesport, al heb ik nooit één sport uitgekozen waar ik me volledig op wilde richten. Ik vond alles leuk en deed op een gegeven moment wel 3 sporten tegelijk. Zo herinner ik me dat ik samen met mijn vader krachttraining deed; voor zo lang als ik me kan herinneren waren pull- en push-ups een eitje en haalde veel plezier uit deze manier van trainen. Daarnaast inspireerden (vrouwelijke) krachtsporters op TV mij enorm. Diep van binnen hoopte ik dat ik ooit net zoals hen kon zijn.

Ik kwam in aanraking met de sport powerliften via mijn oom die een powerliftgym had en zelf ook aan wedstrijden deed. Ik kreeg een schema van hem en merkte al gauw progressie. Het feit dat ik steeds sterker werd, motiveerde mij enorm. Wat begon als iets wat ik gewoon leuk vond om te doen, groeide uit tot een passie en uiteindelijk tot een belangrijk deel van mijn leven.

Ik heb veel moeten opofferen om te komen waar ik nu sta. Mensen zien vaak de medailles en wedstrijden, maar de vroege ochtenden, strak geplande dagen, talloze sociale momenten die ik heb laten schieten en de voortdurende balans tussen studie, werk en sport worden vaak vergeten. 

Niet alles is vanzelf gegaan. Na een jaar te powerliften heb ik ervoor gekozen om een jaar uit de sport te stappen, zodat ik me kon richten op het aankomen in gewicht en mijn fysieke ontwikkeling. Dit heeft me grote stappen verder gebracht. Tijdens het maken van deze stappen bleef ik mezelf vasthouden aan de droom die ik als klein meisje al had: streven naar de top.

Het mogen vertegenwoordigen van Nederland op het Wereldkampioenschap is voor mij dan nu ook veel meer dan alleen de wedstrijd. Lange tijd leek dat iets wat alleen voor andere atleten was weggelegd, maar nu krijg ik zelf de kans om daar te staan en Nederland te vertegenwoordigen. Deze kans is het resultaat van jaren hard werken, discipline en opofferingen. Voor mij is deelnemen aan het WK daarom niet alleen sportgericht; het is het bewijs dat de dromen van dat 16-jarige meisje nooit te groot waren en werkelijkheid hebben kunnen worden door ervoor te gaan.

ENGLISH VERSION

Dear everyone,

My name is Amélie, I’m 20 years old, student* and a competitive powerlifter.

At the end of April I had the incredible opportunity to compete at the Dutch National Powerlifting Championships. Not only did I earn the title of Dutch National Champion, but I also qualified for the World Championships; a goal I have been working towards for years and a dream that is finally becoming reality.

On August 27th, I will have the honour of representing the Netherlands at the World Championships in South Africa. The chance to compete on that stage is something I once only dreamed of, and I feel incredibly grateful and excited for this opportunity.

However, taking part in such a special event also comes with considerable costs. While a portion of the trip is covered by the national federation, most of the expenses are for my own costs.

As a full-time student balancing both my studies and my sport, covering these costs on my own is a challenge. That is why I would like to kindly ask for your support.

Any contribution, big or small, will help me get one step closer to this unforgettable experience and means a lot to me.

The contribution will be used for travel- and registration costs for World Championships. Any remaining money will be used to help finance the European Championship in Slovenia at the beginning of December.

Your encouragement, kind messages, and support are just as valuable. They motivate me to keep pushing forward and striving for the goals I have set for myself.

Thank you so much for your support ❤️

With love,

Amélie

*I currently study Biomedical Sciences but in September I will continue my studies in Medicine.

BACKGROUND

My story began four and a half years ago when I stepped into the gym as a 16-year-old girl with two dreams: to become more confident and to compete in sports at high level. When entering the gym, I weighed just 43kgs. At that time, I had not yet gone through puberty. I was always the smallest person in class and often felt like I was one step behind my peers.

I always played a lot of sports, but never focused solely on one sport. I enjoyed everything and even did three sports at the same time at some point. I remember doing strength training with my father; for as long as I can remember I was always able to do pull- and push ups. I really enjoyed strength training and it made me feel badass. Thereby I watched (female) strength athletes on TV with a lot of admiration, wishing I could be like them one day. 

I got introduced in this sport via my uncle; he has a powerlifting gym and also competes himself. He made me a training program and results followed quickly. I fell in love with the process of becoming stronger and seeing what I was capable of. This motivated me to keep pushing forward. What started as a hobby quickly became a passion, and eventually a major part of my life.

Reaching this level has required many sacrifices. While people often see the medals and competition results, they do not always see the early mornings, the carefully planned days, the many many social events I missed and the constant balancing act between my studies, work, and training.

Not everything went smoothly. After one year of powerlifting I took a year away from the sport to focus more on gaining weight and muscle, which worked out well. Along the road I never stopped chasing the dream that first inspired me since I was young; to become a strong athlete competing at high level.

Representing the Netherlands at the World Championships is therefore much more than just another competition. For years, this felt like something that happened to other athletes. Now I have the chance to stand on that platform myself wearing the dutch colours and representing my country on the world stage. This opportunity is the result of years of hard work, discipline and sacrifice. To me, competing at World Championships is therefore not only about sport; is proof that the dreams of that 16-year-old girl who once walked into the gym were never too big.