Kaya Pannegieter
Mijn Olympische droom

Ik ben Kaya en ik heb een Olympische droom. 

Laat ik even wat over mijzelf vertellen. Ik begon met judo toen ik 4 jaar was, ik ging net naar de basisschool. Mijn leraren vonden mij te druk in de klas en zo zijn mijn ouders op het idee gekomen om mij op een sport te zetten. Welke wisten ze nog niet. Toentertijd ging ik ook naar een naschoolse opvang. In dat zelfde gebouw boden ze ook judo lessen aan. Dus ging ik op judo. Ik had gelijk een goede klik met mijn meester en vond het ook nog eens super leuk. (Ik was ook rustiger in de klas!? ;) ) Het judoën ging van 1 keer in de week naar 3 naar 4. Toen ik in groep zeven zat zat ik en op judo en op paardrijden en op turnen. Ik moest iets laten vallen omdat het anders te veel werd dus liet ik paardrijden los. Ik heb toen nog een hele tijd 7 keer in de week gejudood en nog een of twee keer geturnd maar het werd te veel. Dus stopte ik ook met turnen en werd judo 7 keer en drie keer krachttraining. Het judoën ging heel erg lekker, ik ging naar veel toernooien en pakte vaak prijzen. Ik werd 3de van Nederland toen ik laatste jaars -12 was bij de -15, alleen toen kwam corona dus werd het daarna een paar keer afgelast. Toen ik mijn laatste jaar -15 was werd ik Nederlands kampioen bij -15, maar ik deed toen ook mee bij de -18 en werd daar tweede. Toen had ik helaas een rot periode, ik raakte veel geblesseerd achter elkaar. In totaal heb ik 5 keer mijn elleboog geblesseerd en heb hier toen in totaal 2 jaar over gedaan. Met af en aan kunnen trainen. In die tijd ben ik wel geselecteerd voor de European Cadet Cups. Dat zijn Europese wedstrijden voor meiden en jongens onder de 18 jaar. Per seizoen zijn er 3 van dit soort wedstrijden. In mijn eerste jaar raakte ik na de eerste wedstrijd geblesseerd en kon ik de andere twee niet doen. Mijn tweede jaar raakt ik na de tweede geblesseerd maar haalde wel een zilveren medaille. In mijn laatste jaar kwam ik net terug van een blessure en was ik net Nederlands kampioen geworden bij de -18 en behaalde ik een bronzen medaille op een European Cadet Cup. Omdat ik de Europese wedstrijden redelijk had gepresteerd mocht ik samen met mijn zusje die ook judo doet naar het Europees kampioenschap, ook wel het EK in Bulgarije. Hier presteerden we allebei best oké. Helaas geen prijs, ook stonden we beiden in het team en kwamen daarmee om brons te staan, maar ook helaas net geen prijs. En nu zullen wij denken? Nu ga ik mijn eerste jaar -21 in. Alleen zoals je misschien kan bedenken zijn al deze tripjes naar het buitenland niet goedkoop. De judo pakken, het tape, de vliegtickets, de hotels, het eten, de toernooien enz. Dit betalen mijn ouders voor een heel erg groot deel. Ik krijg sinds kort mijn judo pakken van Essimo gesponsord en veel supplementen van Zinzino gesponsord. Nog steeds blijven er veel kosten over die ik zelf moet betalen. Daarom wilde ik graag deze campagne starten om geld in te zamelen om mijn Olympische droom waar te maken, maar ik kan dit niet alleen. Wilt u mij helpen om daar te komen? Doneer dan wat geld op deze pagina, alle beetje helpen. Alvast heel erg bedankt, laten we samen mijn droom waar maken, Olympisch spelen, Here I come!