Amarins Alofs
WBC Muaythai World Championship – Bangkok 2026

Mijn doel:

In juni krijg ik de bijzondere kans om Nederland te vertegenwoordigen tijdens een Muay Thai-toernooi in Thailand. Mijn doel is duidelijk: goud behalen en Nederland trots maken op internationaal niveau.

Vier jaar geleden begon ik met kickboksen, en sindsdien heb ik alles op alles gezet om mezelf te ontwikkelen richting de wereldtop. Dit toernooi is een belangrijke stap in mijn sportieve carrière en een kans om mijzelf te meten met de besten ter wereld.

Helaas wordt Muay Thai niet gefinancierd vanuit NOC*NSF, waardoor alle kosten – zoals reis, verblijf en deelname – voor eigen rekening komen. Daarom ben ik op zoek naar steun. Met jouw hulp kan ik deze unieke kans benutten en Nederland zo goed mogelijk vertegenwoordigen.

Elke bijdrage, groot of klein, brengt mij dichter bij mijn doel. Samen kunnen we dit mogelijk maken.

Mijn route richting Thailand en ander mijlpalen deel ik via mijn instagram:

https://www.instagram.com/amarinsalofs/ 

over mij:

Door de jaren heen heb ik geleerd om met mijn ziekte te vechten in plaats van
er tegen. In 2017 kreeg ik de diagnose colitis, maar daar ging een lange periode
aan vooraf waarin ik steeds uit het ziekenhuis werd gestuurd. Mijn klachten
werden gelinkt aan een eetstoornis, het hoorde erbij. Totdat uit onderzoek bleek
dat het veel erger was dan gedacht.
Op dat moment kon ik niet eens een trap op of af. Mijn energie was weg en mijn
lichaam werkte gewoon niet meer mee.
En nu, in 2026, mag ik naar Thailand voor het WK Muay Thai. Ik sta aan het
begin van mijn professionele carrière als kickbokser en maak op 9 mei mijn
debuut in de hoogste klasse.
Maar niks ging of gaat zonder strijd. Niet alleen mijn ziekte, maar ook letterlijk de
klappen die erbij horen. Het is nog steeds iets waar ik mijn weg in moet vinden.
Waar mijn gevecht eerst was om een kwartier te fietsen met een hartslagmeter, is
het nu het incasseren van klappen van tegenstanders.
De weg naar de ring is voor mij niet alleen sport. Het is mijn manier geworden om
met mijn ziekte om te gaan. Ik heb letterlijk al mijn frustratie en woede eruit
kunnen slaan als het tegenzat door mijn ziekte.
Toen ik bijvoorbeeld mijn haar verloor door een allergische reactie op medicatie,
was de sport de enige plek waar ik naartoe kon. Eerst durfde ik alleen met petten
of iets op mijn hoofd naar buiten. Maar drie weken nadat alles uitviel stond ik
gewoon kaal in de ring.
Twee maanden later werkte ik mee aan een documentaire waarin ik mijn verhaal
vertelde rondom het winnen van mijn semi-pro debuut. Daarmee kon ik aandacht
vragen voor de ziekte en laten zien dat je de handdoek niet in de ring hoeft te
gooien. Die documentaire won ook nog een internationale prijs.
Het klinkt misschien alsof vechten met je ziekte wel te doen is, maar dat is het
niet. Er zijn dagen dat mijn ziekte opspeelt en ik moet sparren terwijl ik klappen
en trappen in mijn buik krijg. Dat is gewoon hel. Of dagen dat mijn gewrichten zo
veel pijn doen dat ik mijn handen niet eens tot vuisten kan maken. Dan kan ik
alleen maar huilen van de pijn en lukt trainen niet.
Mijn verhaal is niet dat het makkelijk is, want dat is het niet. Ik heb geluk met een
team van trainers, een diëtist, artsen en mentale begeleiding die me erdoorheen
trekken.
Ik moet ook accepteren dat ik niet altijd kan doen wat anderen doen. Mijn herstel
is minder en soms heb ik gewoon geen energie. Dan kan ik bijvoorbeeld niet naar
school omdat een training te zwaar was, of juist niet trainen omdat mijn lichaam
het niet aankan.
Mijn verhaal is simpel. Doe het. Er waren genoeg mensen die zeiden dat ik dit
niet kon, dat het te zwaar zou zijn, dat ik niet goed genoeg zou herstellen en alles
wat je maar kunt bedenken.
Hoe graag ik ook wereldkampioen wil worden, en dat ga ik worden, is dat niet het
belangrijkste. Ik wil laten zien dat ondanks tegenslagen, medicatie die niet werkt, slechte dagen en mensen die zeggen dat je het niet kan, er altijd een kans is dat

het wel kan.